CARLOS ÁLVAREZ, traducido al griego por Stella Panagopoulou

Carlos Álvarez nació en Jerez de la Frontera en 1933 y murió en Madrid en 2022.

LOS DÍAS, CUANDO BROTAN...

 

Los días, cuando brotan, son iguales.
Ningún presagio anuncia lo que oculto
por su envoltura acecha.
La luz del sol que invade lentamente
los objetos, el sueño,
despoblando de imágenes la tumba
diaria
donde un lento cansancio nos avisa
puntualísimo y terco a cada ciclo
del retorno final a los comienzos,
el sol,
no es nunca garantía de luz plena,
satisfacción lograda, obra precisa,
brillante singladura.
Porque al final del día está la muerte,
y, en medio, las palabras ancestrales
que marcan como el fuego,
que como la ponzoña nos enturbian…
y la luna…
y la luna, mi amor, me asalta a veces
desde el espejo más inofensivo,
(si hay espejo que pueda estar sin culpa)
desde la esquina en que dormita un árbol
(si hay un árbol sin rama estremecida).

 

 

ΟΙ ΜΕΡΕΣ, ΟΤΑΝ ΚΥΛΟΥΝ

Οι μέρες,όταν κυλούν,είναι ίδιες.
Κανείς οιωνός δεν αναγγέλλει αυτό που κρυμμένο
από το περίβλημά του καιροφυλακτεί .
Το φως του ήλιου που σιγανά κυριεύει
τα αντικείμενα,τον ύπνο,
αδειάζοντας από εικόνες το μνήμα
κάθε μέρας
όπου μια αργή κόπωση μας προειδοποιεί
συνεπέστατη και πεισματάρικη σε κάθε φάση
της τελικής επιστροφής στην απαρχή,
ο ήλιος,
δεν είναι ποτέ εγγύηση άπλετου φωτός
κατορθωτή ικανοποίηση ,ακριβές έργο,
λαμπρή διαδρομή .
Γιατί στο τέλος της μέρας είναι ο θάνατος,
και τα προπατορικά λόγια,στο κέντρο,
που σημαδεύουν όπως η φωτιά,
και όπως το φαρμάκι μας αναστατώνουν...
και το φεγγάρι...
το φεγγάρι,αγάπη μου,κάποιες φορές μου επιτίθεται
από τον πλέον άκακο καθρέφτη,
(αν υπάρχει καθρέφτης που μπορεί να υπάρχει δίχως ενοχές)
από μια γωνία όπου λαγοκοιμάται ένα δένδρο
(αν υπάρχει δένδρο δίχως τρεμουλιάρικα κλωνιά).