Ir al contenido principal

MARIN SORESCU, traducido del rumano por Corina Oproae

Marin Sorescu nació en  Bulzești (Oltenia, Rumania) en 1936 y murió en Bucarest en 1996.



HOŢII

 

 

Aveam o poezie care nu mă lăsa să dorm

Şi am trimis-o la ţară

La un bunic.

La urmă am scris alta

Şi i-am trimis-o mamei

S-o păstreze în pod.

Am mai scris după aceea vreo câteva

Şi, cu strângere de inimă, le-am încredințat rudelor

Care şi-au dat cuvântul că or să aibă grijă de ele.

Şi tot aşa, pentru fiecare poezie nouă,

S-a găsit câte un om care să mi-o primească,

Pentru că fiecare prieten al meu

Are, la rândul său, un prieten,

Atât de bun, încât să-i încredinţeze taina.

Aşa că nici eu nu mai ştiu acum

Unde mi se află cutare vers

Şi, în caz că mă calcă hoţii,

Oricât de mult m-ar schingiui,

Tot n-o să le pot spune mai mult decât

Că ele sunt la loc sigur,

În ţara asta.


 

LOS LADRONES

 


Tenía un poema que no me dejaba dormir

y lo mandé al pueblo

a casa de uno de mis abuelos.

Después escribí otro

y se lo mandé a mi madre

para que lo guardara en el altillo.

Luego escribí unos cuantos más

y, a regañadientes, los confié a otros familiares,

quienes prometieron cuidarlos.

Y así, por cada poema nuevo,

hubo alguien dispuesto a recibirlo,

porque cada amigo mío

tiene, a su vez, otro amigo,

tan bueno como para confiarle el secreto.

O sea que ni yo sé ahora

dónde se halla tal verso

y, en caso de que me entraran los ladrones,

por mucho que me torturasen,

no podría decirles otra cosa

sino que los guardo en un lugar seguro,

en este país.





 

Comentarios

Entradas populares de este blog

DANTE BERTINI, traducido al polaco por Ada Trzeciakowska

Dante Bertini nació en 1945 en Buenos Aires (Argentina), donde murió en 2025.                        MUDANZA                ¿qué más puedo decirte?                quisiera que estrenaras un rincón de mi cuerpo               aunque no hay nada nuevo en el hábito viejo              que es ahora mi cuerpo                ¿hay algo que seduzca tu paso hasta mi lecho?                podría alzar la voz                dotarla de algún énfasis                dar cualidad divina a lo apenas doméstico                prometer ...

REGINA ULLMANN, traducido del alemán por Anna Rossell

Regina Ullmann nació en San Galo (Suiza) en 1884 y murió en Ebersberg (Alemania) en 1961. UND STIRBT... Und stirbt sie auch, so trifft dich kein Verschulden. Sie hat sich ihren Tod selbst wie ein Hemd gewoben und hat sich eng und hart hineingeschoben, die Formeln murmelnd, die diesen grauen Sinn nach innen wachsen machen und sie ganz umschließen. Daß nicht ein Baum und nicht ein Vogelsang und alle Süße, die in reifen Früchten geborgen ist, sie jemals mehr durchbricht. Sie stirbt so wie ein Stein in sandiger Ebene. Es wird ihn keiner finden, dies Stein zerteilt sich wieder in das Land. Und nur Jahrtausende noch, die verwandeln im Kreisen ihrer Erde, sagen riesig: lieben. Y SI TAMBIÉN  Y si también muere la culpa no te corresponde. Tejió su propia muerte, como si de una camisa se tratara, y en ella se enfundó musitando fórmulas que hacen crecer hacia dentro este sentido gris y lo envuelve. Y ni un árbol ni el trino de un pájaro ni to...

FANNY HOWE, traducida del inglés por Jonio González

Fanny Howe nació en Búfalo (EE. UU.) en 1940 y murió en Cambridge en 2025. A THOUGHT   To return to infancy: to be without speech. The threshold between Eden and Heaven. Ground and cloud. Hollowed out, each image will lose its definition bit by bit. An infant in Purgatory still covers her head with swaddling Or is it the sunlight lying on the floor? We try to domesticate our spirits like children. We chase and chastise them until they change. We spend our lives trying to release them again .     UNA REFLEXIÓN   Regresar a la infancia: ser sin palabras. El umbral que separa Edén y cielo. Tierra y nube. Vaciada, cada imagen perderá su definición poco a poco Una niña en el Purgatorio aún cubre su cabeza con un paño ¿o es la luz del sol tendida en el suelo? Tratamos de domesticar nuestro espíritu como a un niño. Lo perseguimos y castigamos hasta que cambia. Nos pasamos la vida intentando liberarlo de nuevo.