JESÚS URZAGASTI, traducido al polaco por Ada Trzeciakowska

Jesús Urzagasti nació en Yacuíba (Bolivia) en 1941 y murió en La Paz en 2013.

COYOACÁN

 

Sabía que debía caminar de una esquina a otra

aligerado del peso formal que delata a los viajeros

ya no tienes país me dije y caminas por un bello país

sin sombra ni recuerdos de paisajes florecientes

al fin volverás a ser una entidad muda y melancólica

debajo todo es húmedo y no fluye ninguna amenaza

para el que gobierna su locura y se abandona al sueño

arriba el cielo es luminoso y las aves sólo son aves

para estos sonidos apenas se necesita un mediador

un caminante que nunca escuchó nada en la tierra

un caballo y un tren una plaza y una vaga librería

quizás así responderías feliz a las voces de ayer

todo es un sueño para el equilibrista venido a menos

los sones de una orquesta popular el niño la manzana

el muerto con su violín el callado árbol de la noche

cruzo de una esquina a otra y veo cuatro policías

nunca estuve aquí nunca estuve allá nunca estuve

el aire es útil y la mecánica de los sueños también

nunca llegué a saber tanto de mí nunca me lo dijeron

será por eso que estiro los brazos y siento el agua

y desciendo como todo el mundo y me acomodo el ojo

como un inofensivo intruso que ha de retornar al hotel.

 

COYOACAN

 

Wiedziałem, że powinienem spacerować od rogu do rogu

uwolniony od formalnego ciężaru zdradzającego podróżnych

nie masz już kraju mówiłem sobie i idziesz po pięknym kraju

bez cienia i wspomnień o kwitnących krajobrazach

w końcu ponownie staniesz się niemą i melancholijną istotą

pod spodem wszystko jest wilgotne i nie stanowi zagrożenia

dla tego, kto panuje nad swym szaleństwem i pogrąża się we snach

w górze niebo jest rozświetlone, a ptaki są tylko ptakami

takim dźwiękom wystarczyłby tylko pośrednik

wędrowiec, który nigdy nie słyszał niczego

jakiś koń i pociąg jakiś plac i byle jaka księgarnia

może wtedy z radością odpowiedziałbyś na wczorajsze głosy

wszystko jest snem dla niespełnionego ekwilibrysty

przygrywka ludowej kapeli dziecko jabłko

nieboszczyk ze skrzypcami ciche drzewo nocy

przechodzę z rogu na róg i widzę czterech policjantów

nigdy mnie tu nie było nigdy mnie tam nie było nigdy nie było

powietrze jest przydatne, podobnie jak mechanika snów

nigdy nie dowiedziałem się tyle o sobie nigdy nie powiedziano mi

dlatego zapewne wyciągam ramiona i czuję wodę

i schodzę na dół, jak wszyscy inni, i wytężam wzrok

jak nieszkodliwy intruz, który musi wracać do hotelu.