SEBASTIÁN SALAZAR BONDY, traducido al polaco Ada Trzeciakowska

Sebastián Salazar Bondy nació en 1924 en Lima (Perú), donde murió en 1965.

TESTAMENTO OLÓGRAFO

 

Dejo mi sombra,

una afilada aguja que hiere la calle

y con tristes ojos examina los muros,

las ventanas de reja donde hubo incapaces amores,

el cielo sin cielo de mi ciudad.

Dejo mis dedos espectrales

que recorrieron teclas, vientres, aguas, párpados de miel

y por los que descendió la escritura

como una virgen de alma deshilachada.

Dejo mi ovoide cabeza, mis patas de araña,

mi traje quemado por la ceniza de los presagios,

descolorido por el fuego del libro nocturno.

Dejo mis alas a medio batir, mi máquina

que como un pequeño caballo galopó año tras año

en busca de la fuente del orgullo donde la muerte muere.

Dejo varias libretas agusanadas por la pereza,

unas cuantas díscolas imágenes del mundo

y entre grandes relámpagos algún llanto

que tuve como un poco de sucio polvo en los dientes.

 

Acepta esto, recógelo en tu falda como unas migas,

da de comer al olvido con tan frágil manjar.

          WŁASNORĘCZNIE SPISANY TESTAMENT

Pozostawiam swój cień,

ostrą igłę, która rani ulicę

i smutnymi oczyma bada ściany,

kratowane okna, w których kwitły nieudolne miłości,

niebo bez nieba mojego miasta.

Pozostawiam moje widmowe palce

które przesuwały się po klawiszach, łonach, wodach, miodowych powiekach

i którymi zstąpiło pisanie

jak dziewica z wystrzępioną duszą.

Pozostawiam moją jajowatą głowę, moje pajęcze nogi,

mój garnitur spalony popiołem przepowiedni,

wyblakły od ognia nocnej księgi.

Pozostawiam moje na wpół wyłopotałe skrzydła, moją maszynę

która jak malutki konik galopowała rok za rokiem

w poszukiwaniu źródła chwały tam, gdzie umiera śmierć.

Pozostawiam kilka zeszytów nadgryzionych robakami lenistwa,

kilka przewrotnych obrazów świata

i wśród wielkich błyskawic parę szlochów

które chrzęszczały mi w zębach jak brudny kurz.

 

Przyjmij to, zgarnij w spódnicę jak okruchy,

nakarm zapomnienie tak kruchym przysmakiem.