Czesław Miłosz nació en Šeteniai (Lituania) en 1911 y murió en Cracovia en 2004.
BRAMY ARSENAŁU
Czułe zwierzęta wierne, milcząc, ze spokojem
obszar parków śledziły, mrużąc lekko szpary
swoich oliwnych oczu. Posągi zbierały
liść kasztanów na głowy i z kamiennym zwojem
praw dawno przeminionych albo śladem miecza
szły, oblepione nowych jesieni wawrzynem
nad wodę, gdzie okręcik papierowy płynął.
Spod ziemi rosło światło, zimny blask przeświecał
przez sierść czujnie leżących zwierząt pręgowaną,
przez piwnice budowli zbryzganych dnia pianą,
i widać było skrzydła drzew lecące w dymie.
obszar parków śledziły, mrużąc lekko szpary
swoich oliwnych oczu. Posągi zbierały
liść kasztanów na głowy i z kamiennym zwojem
praw dawno przeminionych albo śladem miecza
szły, oblepione nowych jesieni wawrzynem
nad wodę, gdzie okręcik papierowy płynął.
Spod ziemi rosło światło, zimny blask przeświecał
przez sierść czujnie leżących zwierząt pręgowaną,
przez piwnice budowli zbryzganych dnia pianą,
i widać było skrzydła drzew lecące w dymie.
Płomieniu, o płomieniu, muzyki olbrzymie
rozlegają się, wieczny ruch zamąca gaje,
z rękami związanymi, konno, na lawetach,
pod nieruchomym wichrem, to na niemych fletach
dmący, krążą podróżni, mijając się kołem,
ukazując nawzajem usta mrozem skute,
wykrzywione w wołaniu, albo brwi rozprute
mądrością, albo palce szukające żeru
w piersi odartej z wstążek, sznurów i orderów.
rozlegają się, wieczny ruch zamąca gaje,
z rękami związanymi, konno, na lawetach,
pod nieruchomym wichrem, to na niemych fletach
dmący, krążą podróżni, mijając się kołem,
ukazując nawzajem usta mrozem skute,
wykrzywione w wołaniu, albo brwi rozprute
mądrością, albo palce szukające żeru
w piersi odartej z wstążek, sznurów i orderów.
Szum burzliwy, huk fali, fortepianów wianie
odzywa się z przepaści. Tam, czy stada brzóz
dzwonią w drobne obłoczki, czy gromady kóz
białe brody nurzają w pieszczotliwym dzbanie
zielonego wąwozu, czy może zastawy
grają strumieniem dolin pogodnej orawy
i jadą pełne wozy, wieczór mając z boku,
a dogasają rżyska, śmiech ludzi, chrzęst kroków?
odzywa się z przepaści. Tam, czy stada brzóz
dzwonią w drobne obłoczki, czy gromady kóz
białe brody nurzają w pieszczotliwym dzbanie
zielonego wąwozu, czy może zastawy
grają strumieniem dolin pogodnej orawy
i jadą pełne wozy, wieczór mając z boku,
a dogasają rżyska, śmiech ludzi, chrzęst kroków?
Ogrody lunatyczne, snów głuchych mocarstwa,
z sercem dobrym przyjmijcie tę, która przychodzi
ze świata, gdzie wyrasta wszelka piękność żywa.
Chociażby marna była, zebranego garstka
popiołu, na niedługie jak lot słońca trwanie
weźcie ją, niech miłości nigdy nie przyzywa.
z sercem dobrym przyjmijcie tę, która przychodzi
ze świata, gdzie wyrasta wszelka piękność żywa.
Chociażby marna była, zebranego garstka
popiołu, na niedługie jak lot słońca trwanie
weźcie ją, niech miłości nigdy nie przyzywa.
W siną dalekość alej, w połyski pochodów
dąży, nie znając głębi zamglonych ogrodów,
młoda kobieta, oczy przesłaniając ręką.
Zwierzęta obracają pyski znad trawników
i brodacz stróż kłusuje na krzywym koniku,
na złotej strzale niosąc cięciwę napiętą.
dąży, nie znając głębi zamglonych ogrodów,
młoda kobieta, oczy przesłaniając ręką.
Zwierzęta obracają pyski znad trawników
i brodacz stróż kłusuje na krzywym koniku,
na złotej strzale niosąc cięciwę napiętą.
Żwir pod stopą, w fałszywej stąpającą ciszy
szeleści i kłąb włosów kasztanowych spływa
z czoła podniesionego jak mała planeta.
Srebro sączy się w usta, lęk rumieńce ściera,
pierś stężała w dwa sople niespokojnie dyszy,
blask tnie. Od światła wszystko, co żywe, umiera.
szeleści i kłąb włosów kasztanowych spływa
z czoła podniesionego jak mała planeta.
Srebro sączy się w usta, lęk rumieńce ściera,
pierś stężała w dwa sople niespokojnie dyszy,
blask tnie. Od światła wszystko, co żywe, umiera.
Suknie spadną zetlałe, krzak włosów zgoreje
i brzuch goły odsłoni jak koło z mosiądzu,
uda ruchliwe odtąd marzeniem nie rządzą,
nagie i czyste dymią jak rude Pompeje.
i brzuch goły odsłoni jak koło z mosiądzu,
uda ruchliwe odtąd marzeniem nie rządzą,
nagie i czyste dymią jak rude Pompeje.
A jeśli dziecko zrodzi się z tej krwi słowiańskiej,
patrząc bielmem, łbem ciężkim na stopnie potoczy
i czworgiem łap w powietrzu w dzień będzie i w nocy
spać jak koń martwy w runi wypalonych pastwisk.
patrząc bielmem, łbem ciężkim na stopnie potoczy
i czworgiem łap w powietrzu w dzień będzie i w nocy
spać jak koń martwy w runi wypalonych pastwisk.
Korowody i wieńce zaplotą się na niej,
wieczór ciernie cieniste położy na czoło,
i takie będzie wieczne burz odpoczywanie,
z ręką sypiącą ziarno garbatym aniołom
wieczór ciernie cieniste położy na czoło,
i takie będzie wieczne burz odpoczywanie,
z ręką sypiącą ziarno garbatym aniołom
Tocząc żółte obręcze, żaglowe okręty
naładowane wojskiem blaszanych żołnierzy
niosąc, szli chłopcy z placów, deszczyk padał świeży
i śpiewał ptak, a chmurką na dwoje przecięty
księżyc wschodził powoli. Oczami mokremi
jeźdźcy patrzyli prosto na zachód. Psów rody
goniły się na klombach. Nad złotawe schody
siadali zakochani. Spokój był na ziemi,
tylko orkiestra, w zmierzchu zanurzona wrota,
milkła w długiej ulicy i na żywopłotach
stygły krzaki mimozy kłaniając się nocy.
naładowane wojskiem blaszanych żołnierzy
niosąc, szli chłopcy z placów, deszczyk padał świeży
i śpiewał ptak, a chmurką na dwoje przecięty
księżyc wschodził powoli. Oczami mokremi
jeźdźcy patrzyli prosto na zachód. Psów rody
goniły się na klombach. Nad złotawe schody
siadali zakochani. Spokój był na ziemi,
tylko orkiestra, w zmierzchu zanurzona wrota,
milkła w długiej ulicy i na żywopłotach
stygły krzaki mimozy kłaniając się nocy.
Paryż 1934
LAS PUERTAS DEL ARSENAL
Unos tiernos y fieles animales, callados, miraban tranquilos
la extensión de los parques entrecerrando las rendijas
de sus aceitunados ojos. Las estatuas acumulaban
hojas de castaños en las cabezas y con un rollo
de piedra de leyes antiguas o con las marcas de una espada,
avanzaban, cubiertas de los laureles de nuevos otoños,
sobre el agua por donde navegaba un barquito de papel.
La luz crecía de debajo de la tierra, un resplandor frío
pasó por el pelaje rayado de los animales que yacían atentos,
por un sótano de edificios que había salpicado la espuma del día,
y se veían, volando en la neblina, las alas de los árboles.
la extensión de los parques entrecerrando las rendijas
de sus aceitunados ojos. Las estatuas acumulaban
hojas de castaños en las cabezas y con un rollo
de piedra de leyes antiguas o con las marcas de una espada,
avanzaban, cubiertas de los laureles de nuevos otoños,
sobre el agua por donde navegaba un barquito de papel.
La luz crecía de debajo de la tierra, un resplandor frío
pasó por el pelaje rayado de los animales que yacían atentos,
por un sótano de edificios que había salpicado la espuma del día,
y se veían, volando en la neblina, las alas de los árboles.
Llama, oh llama, se extienden intensas músicas,
un movimiento eterno altera los boscajes,
con las manos atadas, a caballo, en cureñas,
bajo un viento inmóvil, soplando en flautas silentes,
los viajeros dan vueltas, pasan unos junto a otros
mostrándose mutuamente los labios sellados del frío,
contraídos en un grito, o las cejas rasgadas
por la sabiduría, o los dedos que buscan comida
en un pecho despojado de cintas, cuerdas, galones.
un movimiento eterno altera los boscajes,
con las manos atadas, a caballo, en cureñas,
bajo un viento inmóvil, soplando en flautas silentes,
los viajeros dan vueltas, pasan unos junto a otros
mostrándose mutuamente los labios sellados del frío,
contraídos en un grito, o las cejas rasgadas
por la sabiduría, o los dedos que buscan comida
en un pecho despojado de cintas, cuerdas, galones.
Un ruido tempestuoso, un estrépito de olas, soplos de pianos
que resuenan de un abismo. Allí, ¿campanea un tropel
de abedules en las nubes? ¿hunde un rebaño de cabras
sus barbas blancas en el cariñoso cántaro
de un verde barranco? ¿o será que las represas tocan
su música a los arroyos en los calmos eriales de los valles
y pasan carros llenos, junto a la tarde,
y se apagan los rastrojos, las risas y el crujido de los pasos?
que resuenan de un abismo. Allí, ¿campanea un tropel
de abedules en las nubes? ¿hunde un rebaño de cabras
sus barbas blancas en el cariñoso cántaro
de un verde barranco? ¿o será que las represas tocan
su música a los arroyos en los calmos eriales de los valles
y pasan carros llenos, junto a la tarde,
y se apagan los rastrojos, las risas y el crujido de los pasos?
Jardines ilusorios, potencias de sordos sueños,
acoged de buen corazón a la que viene
de un mundo donde crece toda la belleza viva.
Aunque sea miserable, sólo un puñado de ceniza,
en una existencia tan breve como el vuelo del sol,
acogedla, que nunca invoque al amor.
acoged de buen corazón a la que viene
de un mundo donde crece toda la belleza viva.
Aunque sea miserable, sólo un puñado de ceniza,
en una existencia tan breve como el vuelo del sol,
acogedla, que nunca invoque al amor.
Sin conocer la profundidad de los jardines nebulosos ella,
una mujer joven, va hacia la lejanía lívida de las sendas,
hacia el brillo de los cortejos, tapándose los ojos con la mano.
Los animales mueven sus hocicos en la hierba
y un vigilante barbudo trota sobre su caballo cojo
con una flecha dorada en la tensada cuerda del arco.
una mujer joven, va hacia la lejanía lívida de las sendas,
hacia el brillo de los cortejos, tapándose los ojos con la mano.
Los animales mueven sus hocicos en la hierba
y un vigilante barbudo trota sobre su caballo cojo
con una flecha dorada en la tensada cuerda del arco.
La grava cruje bajo los pies que avanzan en un falso
silencio, y un mechón de castaños cabellos ondea
de la alta frente como un pequeño planeta.
Los labios gotean plata, el miedo elimina el rubor,
el pecho endurecido en dos carámbanos respira intranquilo,
corta el resplandor. Por la luz muere todo lo que vive.
silencio, y un mechón de castaños cabellos ondea
de la alta frente como un pequeño planeta.
Los labios gotean plata, el miedo elimina el rubor,
el pecho endurecido en dos carámbanos respira intranquilo,
corta el resplandor. Por la luz muere todo lo que vive.
Los vestidos caen en llamas, brilla una mata de pelo
y descubre el vientre desnudo como un disco de cobre,
sus ágiles muslos ya no dominarán los sueños,
desnudos y puros humean como los lodazales de Pompeya.
y descubre el vientre desnudo como un disco de cobre,
sus ágiles muslos ya no dominarán los sueños,
desnudos y puros humean como los lodazales de Pompeya.
Y si un niño nace de esta sangre eslava,
de ojos blancos, se golpeará la dura cabeza en los peldaños
y dormirá día y noche con sus cuatro patas hacia arriba,
como un caballo muerto en pastos quemados.
de ojos blancos, se golpeará la dura cabeza en los peldaños
y dormirá día y noche con sus cuatro patas hacia arriba,
como un caballo muerto en pastos quemados.
Cortejos y coronas se enredarán en ella,
por la tarde se pondrá en la frente espinas sombrías,
y así será el descanso de las eternas tormentas,
echando semillas con una mano a jorobados ángeles.
por la tarde se pondrá en la frente espinas sombrías,
y así será el descanso de las eternas tormentas,
echando semillas con una mano a jorobados ángeles.
Haciendo girar aros, llevando veleros cargados
de soldados de plomo, pasaban los chicos
por la plaza, caía una lluvia fresca
y cantaba un pájaro, y la luna, cortada en dos
por una nube, salía lentamente. Los jinetes
miraban a occidente con los ojos húmedos.
Manadas de perros se perseguían en los parterres.
En las escaleras doradas se sentaban los enamorados.
Había paz en la tierra, sólo una orquesta, sumergida
en las puertas del ocaso, callaba en una calle larga,
y en los setos, frías mimosas se postraban ante la noche.
de soldados de plomo, pasaban los chicos
por la plaza, caía una lluvia fresca
y cantaba un pájaro, y la luna, cortada en dos
por una nube, salía lentamente. Los jinetes
miraban a occidente con los ojos húmedos.
Manadas de perros se perseguían en los parterres.
En las escaleras doradas se sentaban los enamorados.
Había paz en la tierra, sólo una orquesta, sumergida
en las puertas del ocaso, callaba en una calle larga,
y en los setos, frías mimosas se postraban ante la noche.
París, 1934
Comentarios
Publicar un comentario