Francisco Brines nació en Oliva (Valencia) en 1932 y murió en Gandía en 2021.
AQUEL VERANO DE MI JUVENTUD
¿Y qué es lo que quedó de aquel viejo verano
en las costas de Grecia?
¿Qué resta en mí del único verano de mi vida?
Si pudiera elegir de todo lo vivido
algún lugar, y el tiempo que lo ata,
su milagrosa compañía me arrastra allí,
en donde ser feliz era la natural razón de estar con vida.
Perdura la experiencia, como un cuarto cerrado de la infancia;
no queda ya el recuerdo de días sucesivos
en esta sucesión mediocre de los años.
Hoy vivo esta carencia,
y apuro del engaño algún rescate
que me permita aún mirar el mundo
con amor necesario;
y así saberme digno del sueño de la vida.
De cuanto fue ventura, de aquel sitio de dicha,
saqueo avaramente
siempre una misma imagen:
sus cabellos movidos por el aire,
y la mirada fija dentro del mar.
Tan sólo ese momento indiferente.
Sellada en él, la vida.
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΜΟΥ
Και τι έμεινε από εκείνο το παλιό καλοκαίρι
στις παραλίες της Ελλάδας ;
Τι μου έμεινε απο το μοναδικό καλοκαίρι της ζωής μου;
Αν μπορούσα να διαλέξω από όλα όσα έζησα
κάποιο τόπο και τον χρόνο που τον δένει,
η θαυματουργή συντροφιά της με τραβά προς τα εκεί ,
όπου το νάσαι ευτυχισμένος ήταν ο φυσικός λόγος για να ζεις.
Διαρκεί η εμπειρία ,σαν κλειστό δωμάτιο της παιδικής ηλικίας,
δεν απομένει πλέον η μνήμη διαδοχικών ημερών
σε τούτη την μετριότητα του χρόνου.
Σήμερα ζω αυτή την στέρηση
και από την πλάνη διασώζω κάτι
ώστε να μου επιτρέπει να αντικρίζω ακόμη τον κόσμο
με την απαραίτητη αγάπη,
και έτσι να αισθάνομαι πως μου αξίζει το όνειρο της ζωής.
Απ' ότι υπήρξε περιπέτεια ,από εκείνο τον τόπο της ευτυχίας,
αδράχνω άπληστα
πάντα την ίδια εικόνα:
τα μαλλιά της να τα φυσά ο αέρας
και την ματιά καρφωμένη στη θάλασσα.
Μονάχα αυτήν την αδιάφορη στιγμή.
Σφραγισμένη σε αυτήν,η ζωή.
Και τι έμεινε από εκείνο το παλιό καλοκαίρι
στις παραλίες της Ελλάδας ;
Τι μου έμεινε απο το μοναδικό καλοκαίρι της ζωής μου;
Αν μπορούσα να διαλέξω από όλα όσα έζησα
κάποιο τόπο και τον χρόνο που τον δένει,
η θαυματουργή συντροφιά της με τραβά προς τα εκεί ,
όπου το νάσαι ευτυχισμένος ήταν ο φυσικός λόγος για να ζεις.
Διαρκεί η εμπειρία ,σαν κλειστό δωμάτιο της παιδικής ηλικίας,
δεν απομένει πλέον η μνήμη διαδοχικών ημερών
σε τούτη την μετριότητα του χρόνου.
Σήμερα ζω αυτή την στέρηση
και από την πλάνη διασώζω κάτι
ώστε να μου επιτρέπει να αντικρίζω ακόμη τον κόσμο
με την απαραίτητη αγάπη,
και έτσι να αισθάνομαι πως μου αξίζει το όνειρο της ζωής.
Απ' ότι υπήρξε περιπέτεια ,από εκείνο τον τόπο της ευτυχίας,
αδράχνω άπληστα
πάντα την ίδια εικόνα:
τα μαλλιά της να τα φυσά ο αέρας
και την ματιά καρφωμένη στη θάλασσα.
Μονάχα αυτήν την αδιάφορη στιγμή.
Σφραγισμένη σε αυτήν,η ζωή.

Comentarios
Publicar un comentario