Ir al contenido principal

Entradas

JUAN OCTAVIO PRENZ, traducido al polaco por Ada Trzeciakowska

Juan Octavio Prenz nació en La Plata (Argentina) en 1932 y murió en Trieste (Italia) en 2019. MARIPOSA DE NOCHE La miro girar solitaria y alocada en torno a mi lámpara me distrae y me impide tomar la pluma Hoy ha nacido y hoy morirá ajena a cuanto me sucede Soy el único testigo de su vida Cada tanto hace una pausa como si quisiera posarse sobre mis papeles pero desconfía Tengo medios eficaces para abreviar su última jornada Nada y todo nos une en esta triste noche mía Renuncio a la pluma para contarle cuanto contaría en el poema pero ella no se distrae y sigue girando ajena y alegre en esta única noche suya en que estoy solo y quisiera girar en torno a mi lámpara.  NOCNY MOTYL   Patrzę, jak samotny, oszalały krąży wokół mojej lampy rozprasza mnie i nie pozwala wziąć pióra   Urodził się dziś i dziś umrze obojętny na to, co mnie dotyka   Jestem jedynym świadkiem jego życia   Co jakiś czas przystaje, jakby chciał przysiąść na moich papierach lecz nie ufa Mam środki...
Entradas recientes

CARLOS MARTÍNEZ RENTERÍA, traducido al griego por Stella Panagopoulou

Carlos Martínez Rentería nació en 1962 en Ciudad de México (México), donde murió en 2022. SIEMPRE ESTAMOS EN EL TIEMPO Todos jugamos el juego del tiempo El tiempo de vida o de muerte El tiempo de llorar o reír Alargamos las horas para ser felices Queremos que ya se acabe el sufrir Aprendemos tarde que para vivir morimos Hay Que Matar Al tiempo Un instante es todo en la vida Un segundo nos salva de morir Un segundo es el amor En estos tiempos todo es más lento Eso decimos Se mueve igual que antes que lejos se quedó el antes Mucho antes que los sucios políticos Que los reveladores filósofos que los iluminados artistas Que los salvajes amantes Nos morimos y ya Pero el tiempo existe A veces, una mirada, un beso, una caricia, Una idea, una emoción, rompen la inercia. El tiempo también se rompe y se pone a reír o llorar. ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ Όλοι παίζουμε του χρόνου το παιχνίδι  Τον χρόνο της ζωής ή του θανάτου  Τον χρόνο του κλάματος ή του γέλιου Επιμηκύνουμε τις ώρε...

DOROTHY LIVESAY, traducida del inglés por Jonio González

Dorothy Livesay nació en Winnipeg (Canadá) en 1909 y murió en Victoria en 1992. THE UNQUIET BED The woman I am is not what you see I’m not just bones and crockery the woman I am knew love and hate hating the chains that parents make longing that love might set men free yet hold them fast in loyalty the woman I am is not what you see move over love make room for me LA CAMA INQUIETA La mujer que soy no es lo que ves no soy sólo huesos y loza la mujer que soy conoció el amor y el odio odiando las cadenas que los padres crean anhelando que el amor pudiera hacer libres a los hombres pero manteniéndolos firmes en la lealtad la mujer que soy no es lo que ves apártate amor haz espacio para mí

ANTONIO CÍCERO, traducido del portugués por José Ioskyn

Antonio Cícero nació en Rio de Janeiro (Brasil) en 1945 y murió en Zúrich (Suiza) en 2024.   O PAÍS DAS MARAVILHAS   Não se entra no país das maravilhas pois ele fica do lado de fora, não do lado de dentro. Se há saídas que dão nele, estão certamente à orla iridescente do meu pensamento, jamais no centro vago do meu eu. E se me entrego às imagens do espelho ou da água, tendo no fundo o céu, não pensem que me apaixonei por mim. Não: bom é ver-se no espaço diáfano do mundo, coisa entre coisas que há no lume do espelho, fora de si: peixe entre peixes, pássaro entre pássaros, um dia passo inteiro para lá . EL PAÍS DE LAS MARAVILLAS   No se entra al país de las maravillas pues él está afuera, no adentro. Si hay salidas hasta él, están en la orilla iridiscente de mi pensamiento, nunca en el centro vago del Yo. Y si me entrego a las imágenes del espejo o del agua, teniendo como fondo el cielo, no piensen que me enamoré de mí. No: es bueno verse en el espacio diáfano del mundo, u...

RAÚL ACOSTA, traducido al portugués por Amanda Barros

Raúl Acosta nació en 1944 en Rosario (Argentina), donde murió en 2025. TANGUITO SIN RETORNO Qué solo esta Felipe Empuñando su copa Su trasnochada copa de festejos e insomnios La muerte llegará con el último trago Nadie lo sabe Felipe está llorando Sobre su carcajada de borracho Mañana ha de morir su cuerpo Su carne estropeada en mil abrazos Recuerda sus ojos los primeros Los de mirar la vida simplemente Una lágrima le agranda ésa mirada que vibra como un flan Como una empalagosa cucharada de lástima. TANGUITO SEM RETORNO Que sozinho está Felipe Empunhando sua taça Sua noturna taça de festejos e insônia A morte chegará com o último gole Ninguém sabe que Felipe está chorando Sobre sua risada de bêbado Amanhã há de morrer seu corpo Sua carne estragada em mil abraços Recorda seus olhos os primeiros Os de olhar a vida simplesmente Uma lágrima lhe amplia esse olhar que vibra como um flan Como uma enjoativa colher de sopa de  lástima .

ROBERTO THEMIS SPERONI, traducido al sueco por Thomas Alqmvist

Roberto Themis Speroni nació en La Plata (Argentina) en 1922 y murió en City Bell en 1967. VINO EL AMIGO, EL LÚCIDO GITANO... A Eduardo Squirru Vino el amigo, el lúcido gitano, el que tiene guitarra y seis mujeres, y los dientes azules y la vida inscripta en un notable crucifijo, y se quedó a comer, después de abrirse la frente y el perímetro del pecho. Eduardo vino desde su sonrisa, desde su muerte, desde su cigarro, y habló en mi casa, como los petreles hablan sobre la nieve y el mar hosco. Durmió después, donde mis hijos duermen, y se fue para hallar una esmeralda, un caballo de pelo silencioso, o tal vez el nostálgico amuleto que le robó el invierno, cuando niño. VÄNNEN KOM, DEN REDIGE ZIGENAREN                                                                     Till Eduardo Squirru Vännen kom, den redige zigena...

IVÁN OÑATE, traducido al inglés por Roger Swanzy

Iván Oñate nació en Ambato (Ecuador) en 1948 y murió en Quito en 2025. TE ESCOGÍ COMO MI ESPEJO   Allí vería todos mis pecados, todas mis culpas, todas todos mis sueños no cumplidos y todas mis canciones no cantadas. Eso buscaba en ti, porque eres mi espejo rayado. Espejos que tienen una línea, casi invisible, partiéndolos en dos. La mayoría de las veces no nos damos cuenta que somos dos. Dos seres que nos hemos dado cita en el mismo espejo. No el doctor Jekyll y mister Hyde, no. Somos dos destinos, dos extraños que nos hemos citado en el mismo espejo Luego nos separamos por diferentes dimensiones. Mundos completamente distintos que por poco coinciden. Pero una décima de milímetro, apenas de separación, nos condena a este divorcio. A la desesperación de ese otro que soñamos que nos sueña. Eres el espejo que elegí. No pido nada. Tal vez un poco de paz.     I CHOSE YOU AS MY MIRROR   There I would see all my sins, all my ...